اندیشه ها همیشه بزرگ هستند

همیشه فکر می کردم انسان زمانی بزرگ فکر می کند که خودش نیز بزرگ شود. از دوران کودکی هر وقت به یک انسان بالغ نگاه می کردم آرزویم این بود که هر چه زودتر بزرگ شوم و مثل ایشان فکر کنم، تصمیم بگیرم و عمل نمایم. زمان که می گذشت حس بالندگی در من روز به روز بیشتر جان می گرفت و افکار کوچکم اندیشه های بزرگ را در سر می پروراند. دیر زمانی نشد که من هم یک انسان بالغ شدم . حالا به خیال خودم بزرگ فکر می کنم، بزرگ تصمیم می گیرم و بزرگ عمل می کنم . در خلوت خودم که می نشینم و به تاریخجه ی زندگی ام که می نگرم به این نتیجه می رسم که من همیشه فکر، تصمیم و عمل بزرگ داشته و دارم البته به اقتضای سن و دوره ای که در آن بوده و هستم. کودکان اگر در ذهن ما بزرگترها تصمیم گیرنده نیستند و یا نمی توانند افکار بزرگی داشته باشند ، به دقت که بنگری ، می بینی آنها هم اندیشه هایی بزرگی به تناسب سنشان دارند. اندیشه هایی که از آنان در آینده انسان هایی باتفکر، خلاق، پژوهشگر و فعال در زمینه های مختلف اجتماعی می سازد. حالا هر روز بیشتر و بیشتر به این اعتقاد می رسم که به اندیشه های کودکان باید احترام گذاشت و آزادی عمل بیشتری به آنان برای اثبات نظراتشان داد. هر وقتی که در کتابخانه با کودکان می گذرانم چه هنگام جمع خوانی ، نقد و بررسی کتاب، قصه خوانی و قصه گویی، معرفی کتاب و خلاصه نویسی به این نتیجه می رسم که بعضی از این بچه های دوست داشتنی با آن نگاه تیز و نافذشان آنقدر زیبا در مورد آنچه که برایشان خوانده شده است نظر می دهند که انسان فکر می کند با انسان های بالغ اما کوچکی سرو کار دارد یا چنان خلاصه ای از کتاب ارائه می دهند گویی خود یک نویسنده بزرگ در قالب یک انسان کوچک هستند. برایشان مهم نیست که آنچه می گویند به مذاق دیگران خوش می آید یا نه! و حتی فرقی ندارد که کسی مخالف آنان اظهار نظر کند، بلکه هر آنچه را خود برداشت کرده اند بدون هیچ پیرایشی به زبان می آورند. این کودکان با آن دید کوچکشان سعی در اثبات خود دارند و ما به عنوان کتابداران باید هدایت کننده این نگاه های سرشار از تفکر و اندیشه باشیم. باید یاد بگیریم که چگونه می توانیم مسیردرست تعالی را به این دانشمندان کوچک نشان دهیم. باید یاد بگیریم که هر فکری که از ذهن کودک تراوش می کند زائده خلاقیتی است که در وجودش است و چه بهتر که ما حامی این خلاقیت باشیم و در رشد آن از هیچ تلاشی فرو گذاری نکنیم.

برداشت از وبلاگ : فرصت اینجاست نوشته خانم مهدوی